De Gervasutti-bivakhut staat op een rotsuitloper op 2.835 meter hoogte, onder de spectaculaire wanden van de Grandes en Petites Jorasses en de Aiguille des Leschaux, en is het vertrekpunt voor prachtige klimroutes: van de route door de oostwand van de Grand Jorasses, in 1942 geopend door Giusto Gervasutti en Giuseppe Gagliardone en in 1985 door Renato Casarotto solo in de winter herhaald, tot de oostwand van de Petites Jorasses, in 1962 voor het eerst beklommen door Walter Bonatti en Pierre Mazeaud en ook wel de Vriendschapsroute genoemd, ter nagedachtenis aan de vrienden die een jaar eerder waren omgekomen tijdens de poging op de Centrale Pijler van de Frêney.
Bonatti, Mazeaud en Casarotto zijn slechts enkele van de vele alpinisten die hun handtekening hebben achtergelaten in het boek van de bivakhut die in 1948 door de Subsectie SUCAI werd gebouwd ter vervanging van de Freboudze-bivakhut, 600 meter lager gelegen (in de jaren 80 ontmanteld en nu bewaard in het gidsenmuseum van Courmayeur).
De volledig van hout gebouwde hut stond, voordat hij dankzij de hulp en het werk van leden van de Sucai en van de Alpini naar boven werd gebracht, een maand lang tentoongesteld in Turijn, op de Piazza CLN. Men besloot hem te vernoemen naar Giusto Gervasutti, de “ijzersterke” alpinist uit Turijn, juist ter herinnering aan zijn eerste beklimming van de oostwand van de Grandes Jorasses.
Na enkele beschadigingen werd de Hut in 1961 volledig herbouwd, opnieuw van hout en opnieuw door de Subsectie SUCAI. Dankzij een helikopter die het Amerikaanse leger ter beschikking stelde, kon het grootste deel van de materialen naar boven worden gebracht, zodat ze niet op de rug hoefden te worden gedragen over het pad dat vanaf de dalbodem zo’n 1.200 hoogtemeters stijgt.
Nu, vijftig jaar na de laatste verbouwing, hebben de School, de Subsectie SUCAI en de CAI Torino besloten een nieuwe constructie te bouwen ter vervanging van de bestaande.
Vandaag: een concentraat van technologie dat het milieu respecteert
De eerste alpiene bivakhut van de nieuwste generatie, de ultieme synthese van comfort, veiligheid en respect voor het milieu, is deze dagen geplaatst op 2.835 m hoogte op de Freboudze-gletsjer, tegenover de spectaculaire oostwand van de Grandes Jorasses van de Mont Blanc.
De innovatieve constructie, in opdracht van de CAI Torino en sterk gewenst door de School en de Subsectie SUCAI – ontworpen door de architecten Luca Gentilcore en Stefano Testa – is een vernieuwende bivakhut van composietmateriaal (sandwich van glasvezel en hogedichtheids-pvc) met een modulaire schaal van dertig vierkante meter. De bivakhut van de toekomst, gevoed door zonnepanelen, heeft een beperkte milieu-impact en is nu al een pilotmodel voor andere hypertechnologische en duurzame locaties. Als vrucht van geavanceerde kennis uit de scheep- en luchtvaart is hij gemaakt om beter bestand te zijn tegen de omstandigheden op grote hoogte.
Binnen werkt een speciaal systeem voor zelfdiagnose en voor het meten van milieugegevens binnen en buiten, plus een noodoproeppunt. Een internetverbinding zal de Bivakhut in staat stellen voortdurend in contact te staan met de wereld, om realtime informatie te geven over de weersomstandigheden, de bezetting te organiseren en een gemeenschap van bezoekers op te zetten die nieuws kunnen uitwisselen in het virtuele “hutboek”. Dit alles zonder af te zien van het plezier om je indrukken op te schrijven in het papieren logboek dat in de bivakhut wordt bewaard.
Een mix van technologie en respect voor het milieu; toch bleef kritiek niet uit, vooral gericht op het uiterlijk. Het verwijt is dat de nieuwe hut vreemd is aan de omgeving en misplaatst, en dat het uiterlijk niet zou overeenkomen met het traditionele beeld van de bergen.
Wat vinden jullie ervan?
Nog geen reacties