De Single Chair van Mad River Glen staat symbool voor een berg die skiërs wilden behouden. De geschiedenis begon in 1948 en gaat verder onder coöperatief eigendom.
Eén persoon per stoel, de ski’s hangen eronder en er zit niemand naast je. Bij Mad River Glen, in Vermont in de Verenigde Staten, is de Single Chair nog altijd het meest herkenbare symbool van het skigebied. In een tijd van zes- en achtpersoonsliften is de bijzondere vorm niet het enige interessante eraan: de lift vertelt over een bewuste keuze voor een bepaalde manier om de berg te beleven.
De beroemde eenpersoonsstoeltjeslift maakte zijn eerste rit op 11 december 1948. Oprichter Roland Palmedo had in de Green Mountains gezocht naar een plek om een skigebied te ontwikkelen dat verbonden was met het natuurlijke terrein en een gemeenschap van liefhebbers. Hij koos General Stark Mountain, waar de eerste pistes en de lift die later het symbool van het resort zou worden, ontstonden.
Een behouden lift, geen berg waar nooit iets is veranderd
De officiële geschiedenis vermeldt de latere toevoeging van de Sunnyside Double, het beginnersgebied Birdland en andere liften. De Single Chair is dus niet de enige manier om het skigebied te gebruiken. Het historische uiterlijk betekent evenmin dat alles sinds de opening onveranderd is gebleven.
Ook de eenpersoonsstoeltjeslift zelf heeft een ingrijpende restauratie ondergaan. Het is nauwkeuriger om te spreken van het behoud van een visie en identiteit dan van een originele lift waaraan nooit iets is veranderd. Dat onderscheid is belangrijk: de keuze om de individuele zitplaatsen te behouden ging gepaard met investeringen, niet met een gebrek aan onderhoud.
Voor wie de lift voor het eerst tegenkomt, wordt de rit omhoog een herkenbaar onderdeel van de skidag. De reis maak je alleen, maar boven kom je weer terecht in dezelfde gemeenschap van pistes, ontmoetingsplekken en gewoonten.
De berg die door skiërs werd gekocht
Op 5 december 1995 werd de coöperatie van Mad River Glen opgericht. Daarmee kwam het eigendom in handen van de skiërs, met als missie onder meer het behoud van het natuurlijke terrein, de verscheidenheid aan pistes en een beperkt aantal bezoekers op de berg.
Die keuze helpt verklaren waarom de Single Chair niet simpelweg wordt gezien als een lift die door een installatie met meer capaciteit moet worden vervangen. Het aantal vervoerde personen is niet het enige criterium waarmee het skigebied zijn toekomst beschrijft.
Een bezoek moet nog steeds als een skidag worden georganiseerd, niet als een museumbezoek. Voor vertrek moet je de omstandigheden die het resort publiceert controleren, pistes kiezen die bij je niveau passen en de voorzieningen nagaan. De stoeltjeslift maakt Mad River Glen voor veel mensen meteen herkenbaar, maar zijn betekenis wordt vooral duidelijk tijdens het skiën: wat men hier wil behouden is niet alleen een machine, maar de band tussen de lift, het terrein en de mensen die blijven terugkomen om er te skiën.
Nog geen reacties