Ons fantastische weekend in Cortina samen met het Team Milka had meer dan één verrassing voor ons in petto. Naast de ontmoeting met Elena Curtoni, een jonge skiester van de Italiaanse nationale ploeg, hadden we het genoegen een prachtige dag door te brengen in gezelschap van een skiester die geschiedenis heeft geschreven in de Italiaanse skisport: de Zuid-Tiroolse Isolde Kostner.
Na het winnen van de gouden medaille op het WK voor junioren maakte Isolde Kostner in de winter van 1993/94 haar debuut in de wereldbeker, waarbij ze slechts een maand later al haar eerste podiumplaats behaalde. Vanaf dat moment volgde een lawine aan overwinningen en medailles die haar de trots van Italië maakten.
Terug naar ons… Nadat we de afdaling in Cortina hadden bijgewoond, gingen we naar restaurant ‘al caminetto’, dat vlak naast de Olimpia-piste ligt (waar de wereldbekerwedstrijden worden verreden). Rond het middaguur kwam Isolde Kostner, die zich bij ons voegde om samen te lunchen (wij bloggers en het hele Milka-team).
Na de lunch bonden we meteen de ski’s onder en begonnen we in gezelschap van de supersterke Zuid-Tiroolse skiester onze bochten te trekken door de sneeuw van Cortina. Het was echt een eer om met Isolde Kostner te mogen skiën, een ongelooflijke ervaring die zeker een onuitwisbare herinnering zal achterlaten!
iedereen klaar voor een fantastische skidag met Isolde Kostner
Aan het eind van de skidag gingen we naar beneden, naar de finish van de ‘Olimpia delle Tofane’, waar het team van Cortina een klein feest had georganiseerd met muziek en glühwein. Kon je nee zeggen tegen een lekker glas glühwein? Absoluut niet, gezien de geweldige sfeer en de kou die toenam naarmate de zon onderging.
Nadat we ‘met hebben en houden’ in de minibus waren gestapt, keerden we terug naar het hotel, waar we na een paar uur pauze naar beneden gingen voor een aperitief in de zaal van het hotel die uitkijkt op de Tofane-piste. Na een paar minuten kwam Isolde Kostner binnen en samen met het Milka-team hebben we wat gekletst over skiën en wintertoerisme. Iets wat we niet wisten en ontdekten, is dat Isolde zich na het beëindigen van haar carrière volledig heeft gewijd aan haar gezin en haar hotel. Samen met haar man runt ze een sfeervol 3-sterrenhotel in Selva di Val Gardena (Hotel Soraiser); het is een familiebedrijf, dus er is veel werk, vooral tijdens het skiseizoen, wanneer skiërs uit heel Italië (en Europa) naar Val Gardena komen om zich te vermaken op de pistes van de Sella Ronda.
Juist toen we het over deze onderwerpen hadden, vertelde ze ons hoe de Sella Ronda in het hoogseizoen op een echte snelweg lijkt, met skiërs van alle kanten, terwijl de pistes na de ‘top’-weken lekker rustig worden en je in alle rust kunt skiën. Juist deze grote drukte in de piekweken (en de geringe drukte in de overige weken) brengt veel liftexploitanten ertoe het seizoen af te sluiten, ook al ligt er nog veel sneeuw en zijn de pistes in perfecte staat. Zoveel kilometers piste openhouden loont niet qua kosten (pistebully’s, personeel, elektriciteit), en dus wordt er vaak voor gekozen het seizoen ‘vroegtijdig’ te sluiten. Naar aanleiding hiervan grepen we de gelegenheid aan om haar te vragen wat volgens haar de beste skigebieden van Europa zijn; het antwoord was ‘de skigebieden van de Dolomieten’. In eerste instantie dachten we dat dat een voor de hand liggend antwoord was (gezien haar ‘Dolomitische’ afkomst), maar daarna legde Isolde uit dat haar voorkeur voortkomt uit het feit dat volgens haar in de Dolomieten de sneeuw en de pistes in betere staat worden gehouden omdat het skigebied van meerdere eigenaren is. Wat wij zien als grote skigebieden zijn in werkelijkheid samenwerkingsverbanden waarin veel particuliere eigenaren hun eigen skilift ten dienste van het skigebied stellen. Dat spoort elke afzonderlijke exploitant aan om liften en pistes van topkwaliteit te houden, zodat de skiër tevreden is ‘en zin krijgt’ om de piste nog eens te proberen. Een gezonde concurrentie die de skigebieden van de Dolomieten in topconditie houdt, iets wat niet gebeurt in de grote Oostenrijkse skigebieden, waar het prepareren en onderhouden van de pistes wordt gedaan door het ‘grote skigebied’, dat dit systematisch aanpakt zonder veel aandacht te besteden aan de kenmerken van elke afzonderlijke piste en lift.
Tijdens het aperitief konden we haar ook de website MondoNeve.it laten zien op de tablet die we bij ons hadden. Al surfend over de site vond Isolde het Hotel Sud-Ovest, waar ze naar eigen zeggen logeerde tijdens haar verblijf in Sestriere voor de skiwedstrijden.
Isolde Kostner surft op MondoNeve.it
Na dit kleine intermezzo gingen we allemaal naar restaurant ‘La baita Fraina’, een gezellig restaurant ingericht in alpiene stijl met een magische sfeer. Voor ons was een speciale zaal gereserveerd met een brandende open haard, Milka-versieringen en een geweldige muzikant/zanger in Tiroler klederdracht.
Milka-diner in Cortina d'Ampezzo
Tijdens het diner vertelde Isolde Kostner ons veel verhalen uit haar skicarrière; een van de meest aangrijpende was zeker het verhaal over haar val tijdens een training in Lake Louise (Canada), waarbij ze in de vangnetten belandde. Van de val – vertelt Isolde – herinner ik me niet veel, behalve dat mijn ski’s elkaar kruisten; ik verloor het bewustzijn en kwam pas weer bij toen ik de helikopter hoorde aankomen. Hoe dichterbij hij kwam, hoe harder de wind werd die de sneeuw opjoeg, waardoor ademhalen bijna moeilijk werd. Isolde gaat verder – toen ik besefte dat de helikopter eraan kwam, dacht ik ‘ah, ik moet gevallen zijn, wat leuk, nu takelen ze me op en ga ik met de helikopter mee’; in zekere zin was ik ‘blij’ en voelde ik de pijn niet. Nadat ik met de helikopter was vervoerd – besluit Isolde – kwam ik weer helemaal bij bewustzijn en begon ik de pijn te voelen.
De val in Lake Louise bezorgde haar een hersenschudding waardoor ze maar liefst 12 maanden aan de kant moest blijven. Isi schrijft deze lange herstelperiode ook toe aan het feit dat ze in haar carrière gelukkig maar weinig gevallen is en dus niet veel ervaring met revalidatie had.
Het diner ging verder met de verhalen van Isolde: we ontdekten dat ze dol is op Canada (waar ze veel wedstrijden heeft gewonnen), ze vertelde over de zomertrainingen in de sneeuw van Zuid-Amerika (waar geen levende ziel te bekennen is en je weken doorbrengt in de ‘wilde’ natuur van de Andes) en tot slot vertelde ze dat een van de dingen die ze het lastigst vond bij het skiën de sprongen waren, die ze pas na een aantal jaren goed onder de knie kreeg.
Na het diner keerden we terug naar het hotel, waar we afscheid namen van de buitengewoon vriendelijke Isolde Kostner, die ons op zaterdag 14 januari 2012 de hele dag gezelschap had gehouden. Het is een datum die we zeker nooit zullen vergeten. Isolde was buitengewoon vriendelijk en zeer hoffelijk, beantwoordde zonder problemen de vragen en het was echt een genoegen om een dag met haar door te brengen in de sneeuw van Cortina d’Ampezzo.
Isolde Kostner en Davide van MondoNeve.it
Nog geen reacties