Symbole są wspólne, lecz trudność jest względna dla danego ośrodka. Amerykańskiej mapy nie należy automatycznie przekładać na włoskie klasyfikacje tras.
Pierwsza mapa tras podczas urlopu narciarskiego w Stanach Zjednoczonych może wyglądać znajomo, dopóki nie spojrzy się na legendę. Zielony oznacza koło, niebieski kwadrat, a czarny diament. Czasami pojawiają się dwa diamenty. System jest rozpoznawalny w amerykańskich ośrodkach, ale nie należy go tłumaczyć tak, jakby istniała tabela idealnych odpowiedników włoskich klasyfikacji tras.
National Ski Areas Association wyjaśnia najważniejszą kwestię: oceny opisują trudność względną w obrębie konkretnego obszaru narciarskiego. Trasa oznaczona jako łatwiejsza w jednym ośrodku nie musi mieć takich samych cech jak trasa z identycznym symbolem na innej górze.
Najpierw znaczenie symboli
Zielone koło oznacza najłatwiejsze trasy, a niebieski kwadrat te trudniejsze od zielonych. Czarny diament wskazuje bardziej wymagające zjazdy, a podwójny czarny diament wymaga jeszcze większej uwagi. Pomarańczowy owal oznacza teren przeznaczony do freestyle’u: nie jest po prostu kolejnym stopniem skali od zielonego do czarnego.
Te oznaczenia pomagają dokonywać wyborów, ale nie opisują wszystkiego, co znajdzie się pod nartami. Mapę należy czytać razem z opublikowanymi warunkami i oznakowaniem na górze. Symbol wydrukowany na mapie nie zastępuje tablicy informującej o zamknięciu ani instrukcji operacyjnej przy wejściu na trasę.
Dla osób przyjeżdżających z Europy najłatwiejszym błędem jest kierowanie się samą nazwą koloru. Szukanie „niebieskich” bez wcześniejszego przeczytania legendy może prowadzić do wyboru innego niż zamierzony. Przydatniej jest zacząć od opisu poziomu trudności i pełnej drogi powrotnej.
Pierwszy zjazd pomaga również poznać górę
Po dotarciu na miejsce warto znaleźć trasę odpowiednią do własnych umiejętności, która prowadzi z powrotem do znanego punktu. Nie wystarczy wybrać pierwszą trasę pod koleją krzesełkową: trzeba również sprawdzić połączenia niezbędne do powrotu do bazy lub miejsca spotkania.
W grupie o zróżnicowanych umiejętnościach mapa może być narzędziem pozwalającym rozdzielić się bez zgubienia drogi. Najpierw ustala się miejsce spotkania, a następnie każdy wybiera trasę odpowiednią do swojego poziomu. Grupa nie powinna zmuszać najmniej doświadczonej osoby do pokonania trudnego łącznika tylko po to, by dotrzeć do tej samej restauracji.
Gdy nazwa lub linia na mapie budzi wątpliwości, zapytanie personelu ośrodka albo instruktora jest skuteczniejsze niż improwizowane przeliczanie krajowych klasyfikacji. Niebieski kwadrat i czarny diament stają się naprawdę użyteczne, kiedy powiąże się je z konkretną górą, warunkami danego dnia i własnymi umiejętnościami. Legenda jest początkiem wyboru, a nie jego zakończeniem.
Brak komentarzy