De lente is officieel begonnen, maar op 3000 meter hoogte op de Presena-gletsjer zitten we nog midden in de winter. Het sneeuwbericht meldt een sneeuwhoogte van 400 cm op de berg en zeer waarschijnlijk hebben we het seizoensmaximum nog niet eens bereikt – enorm veel sneeuw, maar niets bijzonders voor een van de sneeuwrijkste gebieden van Italië. Hier vormt de gletsjer het geografische en historische herkenningspunt van het Adamello-massief; de eeuwige sneeuw was getuige van tragische gebeurtenissen zoals de Eerste Wereldoorlog, maar verwelkomde ook beroemde gasten zoals paus Johannes Paulus II.
In de winter wordt de Presena het trainingsgebied voor professionele skiërs en sneeuwliefhebbers die de Passo del Tonale als skibestemming kiezen; de grote hoogte maakt de opening van de skiliften al in november mogelijk, met een seizoen dat onafgebroken doorgaat tot in juni.
Gedurende de zomer trekt de sneeuw zich echter snel terug, waarbij niet alleen overblijfselen uit de Eerste Wereldoorlog aan het licht komen, maar ook een harde waarheid: de gletsjer is aan het verdwijnen. Het sneeuwoppervlak krimpt jaar na jaar, waardoor deze kostbare spiegel van eeuwige sneeuw en ijs steeds kleiner wordt. Ooit maakten overvloedige winterse sneeuwval en mildere zomertemperaturen het voor liefhebbers mogelijk om ook in de zomer te skiën, maar sinds enkele jaren heeft de opwarming van de aarde de toeristische exploitanten gedwongen om daarmee te stoppen om de gletsjer te beschermen. Het snelle afsmelten vroeg bovendien om een reddingsoperatie met behulp van geotextieldoeken waarmee de gletsjer wordt afgedekt om hem tegen zonnestralen en regen te beschermen.
De resultaten zijn buitengewoon: elk jaar wordt er maar liefst 2 meter sneeuw gered en voorlopig is de volledige verdwijning van de gletsjer afgewend.
Er is nooit te veel sneeuw
In de winter komen, naast de overvloedige natuurlijke sneeuwval, ook de kunstsneeuwinstallaties in actie; ook dit maakt deel uit van het beschermingsproject voor de Presena-gletsjer.
Dankzij de lage temperaturen midden in de winter kunnen grote hoeveelheden sneeuw worden geproduceerd met een lager verbruik van elektriciteit en water; de geproduceerde sneeuw wordt zo toegevoegd aan de natuursneeuw en levert de benodigde grondstof om het sneeuwoppervlak in stand te houden.
Daarom blijven de sneeuwkanonnen tijdens het winterseizoen, ondanks de enorme hoeveelheid aanwezige sneeuw, onafgebroken doorwerken om een van de laatste skibare gletsjers van Italië te redden.
Geprogrammeerde besneeuwing speelt geen ondergeschikte rol ten opzichte van het afdekken van de sneeuw, maar vormt een aanvulling daarop: terwijl het magische deken de gletsjer tegen de zon beschermt, bundelt de kunstsneeuw zijn krachten met de natuursneeuw om een laag te creëren die dik genoeg is om zelfs de heetste zomers te weerstaan.
Nog geen reacties