Curé Deslauriers vertelt op de pistekaart het verhaal van een priester die het dorpsleven verbond met het ontstaan van het skigebied.
Op de pistekaart van Tremblant, in Québec, is Curé Deslauriers niet alleen de naam van een piste. De naam herinnert aan Charles-Hector Deslauriers, de priester die de plaatselijke gemeenschap hielp verbinden met het skitoerisme. Het skigebied vertelt zijn verhaal in het archief: aan het begin van de winter gingen jongens en meisjes naar de kapel om hun ski’s te laten zegenen en organiseerde de pastoor skidagen voor hen.
Dit detail verandert de manier waarop je een pistekaart leest. Naast de symbolen voor de moeilijkheidsgraad verschijnen mensen, economische keuzes en dorpsgewoonten. De naam blijft een herkenningspunt om je op de pistes te oriënteren, maar bewaart ook een herinnering die je vanuit de stoeltjeslift niet kunt zien.
Een brug tussen het dorp en nieuwe bezoekers
Deslauriers werd op 21 juli 1929 aangesteld als de eerste pastoor van Mont-Tremblant. Volgens de historische beschrijving van de exploitant begreep hij al snel dat de houtindustrie niet voldoende zou zijn om de plaatselijke economie nieuw leven in te blazen. Zijn ontmoeting met Joe en Mary Ryan liet hem een andere mogelijkheid voor de gemeenschap zien.
Hij was niet slechts een toeschouwer bij de geboorte van het resort: hij werd een schakel tussen inwoners en bezoekers. De zegening van de ski’s en de voor kinderen georganiseerde skidagen laten precies die relatie zien, waarin de nieuwe activiteit ook deel werd van het leven van de gezinnen in het dorp.
De piste die tegenwoordig zijn naam draagt, was aanvankelijk vernoemd naar Sir Edward Beatty. De overgang van de ene naam naar de andere laat zien dat de pistekaart ook een document van de plaatselijke herinnering is: niet alle verwijzingen erop zijn vanaf het begin hetzelfde gebleven.
Een verhaal om te ontdekken op de zuidzijde
In de officiële historische beschrijving wordt Curé Deslauriers op de zuidzijde aangeduid met een blauw vierkant. Dit symbool moet volgens de plaatselijke classificatie worden gelezen, niet als een automatische vertaling van een Italiaanse blauwe piste. De geschiedenis achter de naam vertelt op zichzelf niet of de afdaling geschikt is voor ieder lid van de groep.
Voor wie vakantie viert in Tremblant, kan dit al vóór het skiën een kleine ontdekkingstocht worden: de naam op de kaart zoeken, begrijpen naar wie die verwijst en vervolgens op basis van het eigen niveau en de daadwerkelijke opening bepalen of de piste in het dagprogramma past.
Je hoeft niet van iedere bocht een geschiedenisles te maken. Het is voldoende om te weten dat achter dat bord de herinnering schuilgaat aan kinderen die hun ski’s naar de kapel brachten en aan een dorp dat een andere toekomst zocht. De afdaling behoort tot de berg; de naam blijft haar verbinden met de gemeenschap die aan de voet ervan is gegroeid.


Nog geen reacties