Od Vorab w 1985 roku do superpipe’u na Crap Sogn Gion praca przeszła od łopat do maszyn profilujących. Śnieg trzeba kształtować i utrzymywać, nie tylko gromadzić.
Pierwszy halfpipe w Laax miał pięćdziesiąt metrów długości i ściany o wysokości około dwóch metrów. W 1985 roku, na lodowcu Vorab, formowano go ręcznie. Chronologia operatora zaczyna się od tej konstrukcji, aby opowiedzieć o ewolucji elementu, który dziś może wyglądać jak naturalna część zimowego krajobrazu.
Halfpipe jest jednak przygotowaną konstrukcją: dwiema ścianami połączonymi dnem, o kształcie wymagającym odtwarzania i utrzymywania. Różnica między zwykłym rowem w śniegu a obiektem nadającym się do jazdy polega właśnie na ciągłości powierzchni.
Od łopat do pierwszej specjalistycznej maszyny
W 1993 roku pojawiła się koparka, choć prace wykończeniowe nadal wykonywano ręcznie. W kolejnym roku pipe przeniesiono na Crap Sogn Gion i wykorzystano Pipedragon, maszynę przeznaczoną specjalnie do nadawania mu odpowiedniego kształtu.
Zmiana dotyczyła nie tylko rozmiarów, lecz także precyzji. Nie można uznać ściany za gotową tylko dlatego, że osiągnęła określoną wysokość: jej profil musi zapewniać płynne przejście od dna do górnej krawędzi.
W 2004 roku w historii Laax pojawił się Pipe Monster opracowany we współpracy z Zaugg. Późniejsze prace doprowadziły do powstania superpipe’u otwartego w styczniu 2015 roku: operator podaje około 6,9 metra wysokości, 22 metry szerokości i 200 metrów długości.
Maszyna usuwa śnieg, aby nadać kształt krzywiźnie
Zaugg opisuje swoje narzędzia do halfpipe’ów jako urządzenia montowane do maszyn przygotowujących trasy. Elementy tnące pracują zgodnie z zaplanowanym profilem, a usuwany śnieg jest wyrzucany przez przenośnik.
Ten proces różni się od zwykłego wyrównywania trasy. Trzeba tutaj zbudować zakrzywiony przekrój i powtarzać go na całej długości konstrukcji. Maszyna pracuje więc zgodnie z określoną geometrią, a operatorzy przygotowują i utrzymują śnieg potrzebny do jej zachowania.
Samo gromadzenie śniegu jest tylko jednym etapem. Ostateczny kształt powstaje również dzięki temu, co zostaje usunięte, przeniesione i wygładzone, jak przy modelowaniu materiału, a nie tylko jego odkładaniu.
Obserwować park, nie myląc poziomów trudności
Historia wielkiego pipe’u nie oznacza, że jest on punktem wyjścia dla osoby po raz pierwszy wchodzącej do snowparku. Rozmiary i funkcje poszczególnych konstrukcji trzeba oceniać na podstawie oznakowania, wskazówek personelu i własnych umiejętności.
Dla odwiedzających obserwowanie przygotowań daje jednak inny sposób rozumienia góry. Za ścianami, które podczas sezonu wyglądają na gotowe, kryje się nieustanna praca nad projektowaniem terenu, zarządzaniem śniegiem i utrzymaniem obiektu.
Przejście od ręcznie formowanego pipe’u na Vorab do superpipe’u opowiada właśnie o tym: nie tylko o wzroście wymiarów, lecz także o zmianie sposobu nadawania śniegowi kształtu.
Brak komentarzy